instant Virus Production Kit
Generatory
Są to po prostu automatyczne narzędzia do
tworzenia wirusów. Najczęściej ich obsługa
polega na pisaniu osobnej konfiguracji, lub po
prostu wybieraniu opcji z menu, poczym program
taki sam generuje wirusa.Jednym z pierwszych
takich narzędzi był
Virus Construction Set.
Dawał on jednak bardzo skromne możliwości.
Zmienić można było jedynie tekst wyświetlany
podczas zarażenia. Najlepszym przykładem do,
opisania takiego programu jest chyba...
Instant Virus Production Kit
choć nie jest on zbytnio bogaty w opcje.
Do jego uruchomienia jest potrzebny plik
konfiguracyjny. Zawiera on następujące dane:
F = nazwa pliku, do którego ma być zapisany kod źródłowy
wirusa
V = nazwa wirusa
A = dane na temat autora
I = rodzaj infekcji (E – pliki typu EXE, C – pliki typu
COM, B – oba rodzaje, T – konie trojańskie)
G = typ infekcji pliku (O – zmiana istniejących danych, A –
dopisanie kodu do końca pliku)
W = identyfikator wirusa (dwie dowolne litery)
E = czy kodować wirusa (Y – tak , N – nie)
D = czy infekować pozostałe biblioteki (Y – tak, N – nie)
C = czy zarażać COMMAND. COM (Y – tak, N – nie)
H = maksymalny rozmiar zarażonego pliku (0 – gdy wirus ma
nie sprawdzać rozmiaru)?
J = minimalny rozmiar zarażanego pliku ( - // - )
B = czy wirus ma przechowywać dane nagłówka (Y – tak, N – nie )
K = liczba plików jednocześnie infekowanych (0 – wszystkie)
L = czy generator ma dokonać kompilacji (na leży podać
ścieżkę dostępu do assemblera i linkera)
M = rozmiar skompilowanego pliku
N = wiersz tekstu wyświetlanego gdy wirus jest aktywny
Dane na temat aktywacji
O1 = rok
O2 = miesiąc
O3 = dzień
O4 = dzień tygodnia
O5 = godzina
O6 = minuta
O7 = sekunda
(Gdy dane pole ma zostać pominięte należy wpisać
wartość N, gdy aktywacja ma nastąpić po danej wartości
wpisujemy na końcu pola + lub - .)
P = nazwa procedury wykonywanej w czasie aktywacji wirusa
Działanie wirusa, który powstał przy pomocy tego
programu polega głównie na wyświetlaniu komunikatu
podczas aktywacji oraz ewentualnego wykonania funkcji P.